511.

از وقتی دانشجو و به ویژه خوابگاهی شدم خیلی از فضای وبلاگ دور شدم. و حقیقتا هم به قدری خسته میشم که دیگه نایی نمی مونه و با پیدا کردن وقت بی کاری فقط می خوابم! ولی همیشه و در تمام مدت حسش رو با خودم دارم. احساس یک وبلاگ نویس بودن! به نظرم آدم هایی که وبلاگ نویس میشن و با وبلاگشون زندگی میکنن، حتی اگر بعد از مدت زمانی دیگه ننویسن، تا آخر عمر وبلاگ نویس می مونن. و این بخشی از شخصیت و احساسات آدم میشه.

من هم بطبع تمام مدت میل به وبلاگ نوشتن رو همچنان حس میکردم و حتی پست هم مینوشتم و عکس هم می گرفتم اگرچه که فقط وارد اینجا نمیشد! هرچند که علاوه بر سنگینیه کارها و نبودن وقت سهم ِ تنبلی من هم باید در نظر گرفت!

حالا که آخر ترم شده و برعکس آخر ترم قبل کلاس ها انگاری یک مقداری سبک تر میشن و من هم تازگی کتاب ماه هفت شب بهاره رهنما رو گرفتم که حاصل هفت سال وب نوشت ش هست و اندکیش هم خوندم امشب، چنان احساس نیاز به برگشتن به وبلاگم در وجودم قوی شد که تصمیم گرفتم هرطور شده برگردم و باز بنویسم و حتما قبل از خواب یک پست بذارم امشب. حالا مهم نیست که شما دوستان وبلاگی قدیمی عزیز این رو نمیخونید و اینکه من هم دیگه انتظاری ندارم. یعنی اصلش آدمی که زیادی نبوده از کی میتونه انتظار بودن داشته باشه! ولی خب من مینویسم. باید که بنویسم. :)

شبروان خيال...